De Jury

De jury van het Provinciaal Toneeltornooi velde zijn oordeel over De Vossenjacht van De Zonnebloem. De jury zegt dat ze niet anders kon dan een UITMUNTENDHEID toe te kennen. Nog één andere kring kreeg deze hoge onderscheiding.

"Het was een duidelijke voorstelling, die veel inzicht in het stuk gaf. De personages waren voldragen en mooi getekend. De kunstmatige taal van Claus klonk hedendaags uit de mond van de Lubbeekse acteurs. De tekst wordt gespeeld, de situaties beleefd. Schitterend geluid, schitterende belichting, de kostumering is verbluffend, ook de grime, het decor sfeervol, vakmanschap... "

Alleen dacht de jury dat we de prinses spiekbriefjes gegeven hadden! Sorry, Rik. Niets is minder waar.

Het Publiek

Kei goed toneelstuk, goede spelers, oprechte gevoelens, herkenbaar, enorme inzet
Bedankt

Goe zo mannekes,Prachtig decor ! Wulpse geluiden en een bom enthousiasme ! Wat kunt ge nog meer willen!Lieve en Soroya

Schitterende vertolking. Hier passen enkel superlatieven.Proficiat Zonnebloem - Proficiat Pol

Edgard en Lydia

Hartelijk proficiat. Dank voor de mooie avond en het boeiend en afgewerkt spel.

Hilde Kamers

Zeer sterke vertoning - goeie cast !!!Prachtig decor & technische realisatie !!ProficiatAT&T

Grandioos !! Schitterend gebracht. Prachtig decor. Geweldige muziek. Enzoverder.... Wij zijn grote fans geworden en kijken al uit naar het volgende.

Proficiat iedereen Daniël & Anne-Mie

Blij dat ik gekomen ben!!!!!!!Ann L

En toen...

En toen gebeurde er nog zo één en ander...

De chemische reactie tussen de personages zette zich door.
Volpone, de speelvogel die driest naar zijn graf huppelt.
Mosca, de alsmaar duidelijkere intrigant.
Corvino, de schrikscheet.
Corbaccio, de stinker.
Voltore, de gladde.
Catarina, de beertjeshoedster.
Celia, het bevallige zwarte schaap.

Dat drie jurken in een klein H&M-zakje krijgt
Prinses Marina, de waanzinnige.
Nana, het duivels engeltje.
Bonario, de gouden kapitein uit de duizend.

Nu met diftongen.
De notaris, saai en palataal.
De sergeant, de soldaten, de kameniersters, en dies meer...
En toen was het tijd voor een koffietafel.
Waar we met zicht op de toekomst

terugkijken op wat geweest is,

is er in Vlaanderen een koffietafel.

In Den Hof

Jep. We zijn -eindelijk- eens met een ruimere groep op café geraakt. In den Hof. Corvino was er, en Bonario, en... het was plezant. Zelfs met duivelse accentjes!

3

Dit is altijd een pijnlijk moment voor een regisseur. Je neemt zo goed als afscheid van de inhoudelijke invulling/uitwerking/verdieping van de karakters in het stuk. Vanaf de volgende repetities moeten alle plooien glad gestreken worden rond alle mogelijke details/ techniciteiten/ kleinigheden/... Maar ik ben er vrij gerust in. De personages staan er, verdieping kan altijd, en dat is de job van elke acteur. Daarvoor zal de concentratiegraad de volgende repetities nog wat hoger moeten afgesteld worden. Concentratie voor: de tekst, techniciteit, het gevoel. En concentratie levert vooral veel spelplezier op. Want daar gaan we voor: veel plezier in het spel, veel emotie bij de toeschouwer.

4

Nog vier repetities. De vijfde laatste repetitie was wel een hele goeie al kwam iedereen er met gemengde gevoelens uit. Nochtans werden er heel schone dingen, subtiele gevoelens, dubbele bodems neergezet. Mekaar voelen, samen iets uit de tekst halen wat nog nooit zo scherp stond, scherpe blikken,.... Vanwaar dan die gemengde gevoelens? Ineens kwam alles samen, werd er door gespeeld, sloten de scenes op mekaar aan, waren er licht en klank,... Er was dus veel afleiding en hier en daar sloeg enige technische onzekerheid toe. Maar dat is normaal als alles ineens samenkomt. Nadat we alle scènes afgewerkt hadden, hebben we nog een cruciale scène tussen Volpone en Celia tot het bot uitgebeend. Een scène vol aantrekking/afstoot-verschijnselen, met een ineens viriele, jeugdige Volpone, met een Celia die in hem ook een jonge redder ziet en te plots voor hem valt,... wat een mooie scene! Staat bol van de gevoelens. Ach, de vos,....!

6

Ik heb gehoord dat het hele stuk er door is gegaan in de vorige repetitie en dat dat heel goed was voor de tekstkennis. Maar de inleving bleef wat achter.... Het zal dus geen kwaad kunnen om.... juist. Nog 6 repetities te gaan!

7!

Nog 7 repetities! Dat is zo het moment waarop de zaken in hun plooi vallen. Maar soms ook helemaal uit de plooi. Als dat laatste gebeurt, is meestal één veeg met het strijkijzer al genoeg om van een hoopje as een parel te maken. Er zijn dan ook al hele mooie dingen te zien op de repetitie en die gaan nog groeien. De juiste spanning, alert voor de tegenspeler, actie en reactie,... werken aan de Vossenjacht is zalig intens.

8!

Nog 8 repetities. De overgangen tussen de verschillende scènes zijn een hele puzzel. Het is dus zeker nodig dat iedereen er is tijdens de repetities; want als er iemand niet is, loopt de rest verkeerd. Daar draait het in het theater om: je bent er voor mekaar, je steunt mekaar, je vertelt samen een verhaal.
Tijdens de overgangen geven de repetitieve muziekjes weinig houvast. Dus dat is hard tellen! En er voor mekaar zijn! Maar in deze situatie merk je ook dat die steun er is. Tijdens de repetities hebben we dan ook nog verschillende plezierige dingen bij kunnen verzinnen, dankzij iedereens input. En daar draait het in theater om.

9!

Nog negen repetities. Dat is niet veel meer. En er is nog veel werk. Het spel moet nog verder uitgediept worden maar ondertussen komen er ook alle andere -technisch belangrijke- zaken bij: rekwisieten, kostuums, overgangen, licht, klank, schmink,... Het zal allemaal tijd kosten. Elke minuut repetitie is belangrijk. De nood aan concentratie tijdens de repetities is HOOG!

Ochtendstond

Voor Volpone heeft de ochtendstond altijd goud in de mond. Ook in zijn bed ligt er een gouden schat. En die ligt onder een gouden sprei - een koopje van de Marokkaanse markt in Heusden. En die sprei is voorlopig nog veilig opgeborgen.

Luc Mafrans is Volpone.

Muriel Oversteyns is Catarina.

Julie Lelièvre is Nana.

Echte liefde!

Corvino sluit zijn beeldschone vrouw Celia de hele tijd op. Hij is dodelijk jaloers. Maar wat gebeurt er als Volpone zijn oog op Celia laat vallen? Mosca laat Corvino aan het goud van Volpone snuiven; en dat is genoeg voor Corvino om Celia even in bruikleen aan de doodzieke Volpone te geven. En wat doet zich voor! Volpone is even echt verliefd op Celia; die is hierdoor zo gecharmeerd dat ze echt verliefd wordt op Volpone. Echte verliefdheid! Dat is niet te vatten voor eerste klas arrangeur Mosca: echte liefde is ongrijpbaar, onhanteerbaar, dat past niet in zijn plan. Daar wordt wat aan gedaan.

Angie Ho speelt Celia.
Patricia Duchateau is haar kamenierster.

Onweer

Hugo Claus laat Voltore een wel erg rijkelijk geschenk afgeven op het ziekbed van Volpone: een stuk familiebezit, zegt Voltore, nml een schets van het beroemde schilderij La Tempesta, het onweer, van Giorgione. Het echte schilderij hangt in de Galleria dell'Academia in Venetië. Het is een erg intrigerend schilderij waarover al veel interpretatie neergeschreven is. Röntgenfoto's leren dat er onder de herder op het schilderij een naakte baadster geschilderd staat.

Venetië?

Volpone werd meer dan 400 jaar geleden geschreven en het stuk weet het publiek nog altijd te raken. De karakters -of zijn het karikaturen- zijn nu nog herkenbaar. Dwangmatige hebzucht en machtsspelletjes blijven boeien. En ook bij de holle pretentie van het rechtssysteem en de hypocrisie van geldruikende advocaten kan je je nog altijd iets voorstellen. Het waren allemaal dingen die Ben Jonson in het Londen van de 17e eeuw zag groeien en die hij wou hekelen in zijn stuk. Met een pak zwarte humor zet Jonson een stad neer waarin de jacht op luxe en het individuele belang bovenaan staan. Om niet rechtstreeks tegen de Engelse schenen te schoppen kiest hij voor een beeld: hij zet zijn stuk in Venetië, toen het voorbeeld van een fijne handelsstad waarin iedereen toch op één of andere manier vuile handen had. Het Engelse publiek wist maar al te goed wat echt bedoeld was.

Bens Bio

Ben Jonson (1572-1637) was een Engels toneelschrijver, dichter, acteur, en vriend en tijdgenoot van William Shakespeare. Shakespeare speelde in een van Jonsons vroege stukken, Every man in his humour (1598), één van de beste komedies van toen. Dat was in het Globe-theatre.
Zijn vader overleed voor zijn geboorte en zijn moeder hertrouwde met een metselaar. Na de school werd hij daarom zelf eventjes metselaar maar dat stond hem niet aan. Hij werd soldaat en kwam zo met het Engelse leger in Vlaanderen terecht.
In 1597 duikt zijn naam voor het eerst in de theaterwereld op: hij kreeg een vast contract in Lord Admiral’s acting company. Hij schreef toen ook zelf al stukken bvb The Isle of dogs: hij vloog daarvoor in de gevangenis omdat het een satire over de Schotten was.In 1598 was het weer prijs: hij doodde een mede-acteur in een duel. De veroordeling: dood door ophanging. Maar een katholieke priester maakte van hem een gelovig man en zo kwam hij vlug vrij: een Engelse wet zorgde er voor dat iedereen die kon lezen en schrijven gratie kreeg. Iedereen van de clerus, kon daarvan genieten. Hij gaf zijn bezittingen weg, kreeg een brandmerk op zijn linkerduim en werkte weer voor het theater. De jaren daarna kwam het succes en daardoor mocht hij ook voor het hof werken. Daar was hij ook verantwoordelijk voor het "schilderen en timmeren" voor toneelstukken, maar hij bleek vooral een sterk drama-auteur. Hij beleefde hoogdagen en in die tijd schreef hij Volpone. In 1616 kreeg hij een pensioen van 100 mark per jaar en daarmee werd hij de eerste Poet Laureate, een koninklijke onderscheiding.
Hij verbleef een jaar in Schotland bij de Schotse dichter William Drummond. Die schreef een boek over zijn gesprekken met Jonson. Hij beschrijft hem als a great lover and praiser of himself, a contemner and scorner of others -iemand die veel van zichzelf houdt en graag anderen beschimpt.
Ben Jonson was een veelzijdig man. Op het einde van zijn leven was hij verzwakt door ziektes; de brand die zijn bibliotheek vernielde was een zware slag. Jonson is begraven in de Westminster Abbey met op zijn graf de inscriptie "O Rare Ben Jonson".

Gierig!

Gierigheid prikkelt de verbeelding. Ook al bij de Romeinen. Plautus schreef Aulularia –de pot met goud- over Euclio die een goudschat vindt waardoor zijn leven flink overhoop wordt gehaald. Dat loopt slecht af. P.C. Hooft laat Warenar dat meemaken in het Nederlands. Ook in L’Avare –de vrek- van Molière kruisen liefde en geld mekaars pad: in het midden van de actie de gierige, rijke weduwnaar Harpagon. Alles wat gierigheid is verschijnt in de Commedia dell’arte als de vrek Pantalone, de bejaarde koopman, altijd op zijn voordeel uit, en bereid iedereen uit te zuigen, zelfs zijn eigen familieleden. Hij verdenkt iedereen ervan dief te zijn.
Met de oude vrek Ebenezer Scooge in A Christmas Carol van Charles Dickens komt het dan weer in orde: hij wordt de goedheid zelf. Ben Jonson zet de stinkend rijke oosterling Volpone neer, die iedereen wil zien kruipen voor zijn goud zonder ook maar iets uit te geven. Hij doet ons inzien hoe belachelijk én tragisch mensen zich gedragen, die gedreven zijn door geldzucht. Uiteindelijk trekken ze allemaal aan het kortste eind. Claus bouwde op deze verhaallijn zijn Vossenjacht.

Reus van de Vlaamse letteren.

Hij was achttien, 60 jaar geleden, en publiceerde zijn allereerste dichtbundel "Kleine Reeks", op de drukpersen van zijn vader. Hij trekt jong de wereld in, Parijs en Rome, en woont er tussen schrijvers en kunstenaars. Claus wordt als wonderkind in de literatuur binnengehaald na zijn eerste werk “De Metsiers”. Hij schrijft gedichten, verhalen, romans, toneelstukken, libretto's en scenario's. Maar hij schildert ook en hij regisseert theater en film. Een gulzig man dus. Ook op het vlak van huizen en vrouwen. Hij verhuist wel dertig keer en zijn vrouwen hebben we niet geteld. Tussen 1947 en 2004 publiceert Claus 295 werken. Zijn bekende hoogtepunt verschijnt in 1983, "Het verdriet van België".Claus is een buitenstaander in het streng geordende en verzuilde Vlaamse literaire milieu. Met zijn flamboyante levensstijl en zijn thema’s kleurt hij buiten de traditionele lijntjes. Ondanks zijn controversiële karakter is hij onbetwistbaar de meest bekroonde auteur van België. Staatsprijzen voor poëzie, proza en theaterwerk vliegen hem om de oren. De Nobelprijs voor Literatuur heeft hij telkens gemist . Eén keer had hij 'm bijna. Hij woonde toen in Cavaillon, Frankrijk. De geruchten waren zó sterk dat een minister zelfs belde met de vraag of hij met de helikopter bij de schrijver kon landen. De verwachtingen waren zeer hoog gespannen. Studio Brussel zorgde voor valse euforie. Claus zou de Nobelprijs hebben gewonnen! Even later werd het bericht herroepen.