Schande is er alleen als anderen het weten

Dood aan jou

Enkele foto's met dank aan StijnTurcksin. Mooi werk, Stijn!

Daar gaan we!

Een generale met een klein maar fijn staal publiek. Ik heb meer dan tevreden genoten van deze voorstelling. En ik heb ook de bezoekers horen en zien genieten!

Hier en daar was het nog even zoeken naar het juiste tempo, de juiste luidheid, en de juiste tred bij het opkomen,... maar elke goede machine moet zich even kalibreren op een nieuwe toestand. En al goed want een perfecte generale betekent meestal hout vasthouden voor de première. We zijn er klaar voor. Niet te missen. Zeg het voort.

1

Gisteravond (maandagavond) zat ik me nog het hoofd te breken over hoe de -acteer-parels een ketting zouden kunnen worden... Hoe we het hele verhaal duidelijk aan mekaar zouden kunnen weven.... Een mens zit daar zijn hoofd over te breken en kijk: dat was niet nodig. Want de volgende dag... het lijkt wel een sprookje.... zit die stroom, die flow er ineens in, staat alles onder stroom! Zo mooi kan theater zijn. Als chemie. Als een saus die ineens bindt. Als een ovenschotel waarin de smaken in mekaar versmelten. Als 1+1=3. Iedereen sleutelt een beetje bij: Bart van het licht geeft een spot nog een draai, Miel-Corvino betrekt zijn oog in zijn grijns, Bart-Mosca vult zijn personage verder in met kleine, rake bewegingen, Carl-Corvino zet zijn zinnen een versnelling hoger, Jef-Voltore blijft zelfs bij een vergetelheid in personage en verhaal, Luc-Volpone ploegt een alsmaar dieper en driftiger en grilliger pad door zijn karakter, enz... zo mooi kan theater zijn.

2

De derde laatste repetitie. Een zware. Veel. Lang. Details. Knauwt aan de concentratie. Weegt op de schouders. Iedereen heeft wel onderdelen van zijn rol opgepoetst. Technische fijnzinnigheden werden wel bijgeregeld. Maar door veel en lang en op de schouders geraakte de diesel niet op stoom: wel met stukjes en brokjes, die soms parels en goudstukken werden. De volgende repetities dienen om er een ketting van te smeden.

In Den Hof

Jep. We zijn -eindelijk- eens met een ruimere groep op café geraakt. In den Hof. Corvino was er, en Bonario, en... het was plezant. Zelfs met duivelse accentjes!

3

Dit is altijd een pijnlijk moment voor een regisseur. Je neemt zo goed als afscheid van de inhoudelijke invulling/uitwerking/verdieping van de karakters in het stuk. Vanaf de volgende repetities moeten alle plooien glad gestreken worden rond alle mogelijke details/ techniciteiten/ kleinigheden/... Maar ik ben er vrij gerust in. De personages staan er, verdieping kan altijd, en dat is de job van elke acteur. Daarvoor zal de concentratiegraad de volgende repetities nog wat hoger moeten afgesteld worden. Concentratie voor: de tekst, techniciteit, het gevoel. En concentratie levert vooral veel spelplezier op. Want daar gaan we voor: veel plezier in het spel, veel emotie bij de toeschouwer.

4

Nog vier repetities. De vijfde laatste repetitie was wel een hele goeie al kwam iedereen er met gemengde gevoelens uit. Nochtans werden er heel schone dingen, subtiele gevoelens, dubbele bodems neergezet. Mekaar voelen, samen iets uit de tekst halen wat nog nooit zo scherp stond, scherpe blikken,.... Vanwaar dan die gemengde gevoelens? Ineens kwam alles samen, werd er door gespeeld, sloten de scenes op mekaar aan, waren er licht en klank,... Er was dus veel afleiding en hier en daar sloeg enige technische onzekerheid toe. Maar dat is normaal als alles ineens samenkomt. Nadat we alle scènes afgewerkt hadden, hebben we nog een cruciale scène tussen Volpone en Celia tot het bot uitgebeend. Een scène vol aantrekking/afstoot-verschijnselen, met een ineens viriele, jeugdige Volpone, met een Celia die in hem ook een jonge redder ziet en te plots voor hem valt,... wat een mooie scene! Staat bol van de gevoelens. Ach, de vos,....!

5

Vanaf dit getal mag je van een countdown spreken. Houston heeft dan heel graag dat alle astronauten er zijn. (!)Mekaar in de ogen kijken, er zijn voor mekaar, houvast krijgen en geven, finaliseren, zekerheid opbouwen,... enfin van die dingen waarvoor je theater speelt. De groep valt samen, versmelt. Wórdt een groep, die binnenkort zal werpen,... een geweldige toneelavond.

Parole,parole

Een advocaat verzet wat woorden. Bij de lezing van De Vossenjacht was het me nooit zo hard opgevallen. Ok, Voltore heeft nogal wat tekst. Maar als je die tekst begint te spelen,dan voel je het meteen: over deze redevoeringen had Cicero zijn tong gebroken. Romeinse tongen zijn niet gemaakt voor deze onwaarschijnlijk Clausiaanse tirades. Het zijn tekstparels pur sang: fantastische zinnen, met kleurrijke woorden en onverwachte wendingen. Een terreur voor het geheugen, een streling voor het oor. Bij elke repetitie voel je hoe onze Voltore verder doordringt in deze teksten. Wow.

Jef Rasschaert speelt Voltore.

6

Ik heb gehoord dat het hele stuk er door is gegaan in de vorige repetitie en dat dat heel goed was voor de tekstkennis. Maar de inleving bleef wat achter.... Het zal dus geen kwaad kunnen om.... juist. Nog 6 repetities te gaan!

7!

Nog 7 repetities! Dat is zo het moment waarop de zaken in hun plooi vallen. Maar soms ook helemaal uit de plooi. Als dat laatste gebeurt, is meestal één veeg met het strijkijzer al genoeg om van een hoopje as een parel te maken. Er zijn dan ook al hele mooie dingen te zien op de repetitie en die gaan nog groeien. De juiste spanning, alert voor de tegenspeler, actie en reactie,... werken aan de Vossenjacht is zalig intens.

8!

Nog 8 repetities. De overgangen tussen de verschillende scènes zijn een hele puzzel. Het is dus zeker nodig dat iedereen er is tijdens de repetities; want als er iemand niet is, loopt de rest verkeerd. Daar draait het in het theater om: je bent er voor mekaar, je steunt mekaar, je vertelt samen een verhaal.
Tijdens de overgangen geven de repetitieve muziekjes weinig houvast. Dus dat is hard tellen! En er voor mekaar zijn! Maar in deze situatie merk je ook dat die steun er is. Tijdens de repetities hebben we dan ook nog verschillende plezierige dingen bij kunnen verzinnen, dankzij iedereens input. En daar draait het in theater om.

Bonario

We hadden het nog niet over Bonario. Officier in het Venetiaanse leger. Smoorverliefd op Celia. Rechtlijnig: een vent die zijn zinnen op een schone vrouw gezet heeft. Holt één van zijn vitale delen achterna. Hoe overleeft een rechtlijnig iemand in een addernest als Venetië? Ik lees in één van de blogreacties dat hij toch wel niet gerust is in de paleiswachters. Maar hoe schat prinses Marina zijn lijf in? De situatie wordt dan echt gevaarlijk.

Bernard De Ruyver speelt Bonario

9!

Nog negen repetities. Dat is niet veel meer. En er is nog veel werk. Het spel moet nog verder uitgediept worden maar ondertussen komen er ook alle andere -technisch belangrijke- zaken bij: rekwisieten, kostuums, overgangen, licht, klank, schmink,... Het zal allemaal tijd kosten. Elke minuut repetitie is belangrijk. De nood aan concentratie tijdens de repetities is HOOG!